وى ، اولى است بر ديگران در اين كه سنت او شيوهء خود سازد و فرمان وى تنفيذ كند و بخشايش و صدقهء او به كسانى دهد كه وى عطايايى به ايشان بخشيده يا صدقاتى بر آنان تصدق كرده است . و توفيق امير المؤمنين و پناه او از ارتكاب معاصى به خداوند است و رغبتش ، در عمل به آنچه سبب تقرب به وى گردد ، هم به اوست . رسول خداى صلى الله عليه و سلم فدك را به فاطمه دختر پيامبر ( ص ) عطا كرد و صدقهء او قرار داد ، و اين امرى بود آشكار و بر همگان شناخته ، و آل رسول را دربارهء آن اختلافى نيست ، و آنان در خصوص اين ملك ، كه فاطمه از حيث تصديق قولش نسبت بدان اولى از ديگران بوده است ، همواره به طرح ادعا پرداخته‌اند . پس راى امير المؤمنين بر اين قرار گرفت كه به خاطر تقرب به پروردگار در برپايى حق و عدالت او ، و نزديكى به رسول الله ( ص ) در تنفيذ امر و صدقهء وى ، آن را به وارثانش اعاده كند و به ايشان تسليم دارد . از اين روى فرمان داد تا اين مطلب در ديوانها ثبت كنند و به عاملان وى همى نويسند . پس از آن كه خداوند پيامبر خويش صلى الله عليه را نزد خود خواند در مواسم حج منادى ندا مىكرد كه هر كه را حقى در صدقه يا هبه يا وعده‌يى است ، قول وى پذيرفته و وعده‌اش بر آورده خواهد شد . همانا فاطمه رضى الله عنها بر هر كس ديگر اولى است كه گفته‌اش ، در باب آنچه رسول الله ( ص ) صدقهء او قرار داده بود ، مورد تصديق قرار گيرد . امير المؤمنين نامه‌يى به مبارك طبرى آزاد كردهء خود نوشته و به وى دستور داده است كه فدك را به تمامى حدود و حقوق منسوب بدان و آنچه از بردگان و غلات و غيره در آن باشد به ورثهء فاطمه دختر رسول الله ( ص ) باز گرداند و به محمد بن يحيى بن حسين بن زيد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب و محمد بن عبد الله بن حسن بن على بن حسين بن على بن ابى طالب - كه امير المؤمنين توليت اقدام